COMMUNICATIE OP MAAT

Listening Principles - Waar Blijf Je Dan?

Een verhaal met een zwarte rand, oorspronkelijk gepubliceerd op 5 januari 2013…

We schrijven begin 1989, en ik zette voor het eerst een donker lijntje onder mijn ogen. Haar pikzwart geverfd, puntschoenen, oorbel. Mijn moeder zei tenminste nog dat ze het maar niks vond, mijn vader volhardde in een ijzig stilzwijgen... Ik woonde net op mezelf in Tilburg en leerde nieuwe vrienden kennen.

Eén van hen, een virtuoos klarinet spelende ex-kraker en ex-punker met een enorm intellect en een enorm probleem met autoriteit introduceerde me in de duistere wereld van de Post-punk, Industrial, Darkwave, Minimal en Gothic. Bandjes als Nitzer Ebb, Foetus, Clock DVA, Front 242, Butthole Surfers, Big Black en Coil kwamen op het dagelijkse menu te staan, maar ook melodieuzer werk van This Mortal Coil en Dead Can Dance. In ruil daarvoor bracht ik hem in aanraking met Tuxedomoon, The Legendary Pinkdots en Edward Ka-Spel, allemaal recente ontdekkingen van me waar ik over schreef in een vorige Nachtkaars.

Nu verdikt de geschiedenis zich enigszins. Uit die vriendschap ontstonden nieuwe vriendschappen, gelijkgestemde muziekliefhebbers wisselden cassettebandjes uit die al snel tot psychedelische muziekcollages werden omgetoverd die dan in elkaars gezelschap als 'Opvolger' werden beluisterd. Het luistergenootschap Listening Principles was geboren, en enkele jaren later besloten de leden van dat maffe clubje om hun muzikale kracht te bundelen en een band met dezelfde naam op te richten. Na wat bezettingswisselingen stabiliseerde de band Listening Principles in 1996 na het vertrek van mijn klarinetspelende vriend en de toetreding van de in Tilburg woonachtige Vlaardingse dichter Martin Beversluis. In 1998 namen we onze eerste cd op, die was opgedragen aan Martin's moeder die eerder dat jaar was overleden.

Ik moest daar vandaag aan denken toen ik de uitvaart en begrafenis bijwoonde van één van de beste vriendinnen van mijn vrouw die, amper 48 jaar oud, op oudejaarsdag 2012 de strijd tegen teruggekeerde kanker verloor. Ik ben niet goed met begrafenissen (wie is dat trouwens wel?) want gewoonlijk absorbeer ik bij dat soort gelegenheden al het leed om me heen en ben ik nog wekenlang somber. Maar vandaag, toen ik temidden van al dat verdriet in de onvermijdelijke miezerige regen op het kerkhof stond, weerklonk in mijn hoofd opeens het intro van het nummer Waar Blijf Je Dan? van onze eerste cd en dat maakte mijn gemoed een stuk lichter. Dat was destijds namelijk het moment in de studio waarop de hele band als het ware de armen om de schouders van Martin sloeg toen hij - aarzelend zingend, want dat deed hij normaal nooit - zijn verlies onder woorden bracht. Vandaag was het nummer wat mij betreft - heel egoïstisch - even niet voor zijn moeder, maar voor Marleen.

Dag lieve Grobbebol, we zullen je missen...



(klik op het plaatje om te luisteren)

C Cat Trance - The New Hassan

De vorige keer wijdde ik een Nachtkaars aan het verhaal over hoe ik Edward Ka-Spel's Hotel Blanc voor het eerst beleefde en wat er daarna met mijn muzikale universum is gebeurd.

Het verzamelbandje met vage muziek dat figureerde in dat verhaal heb ik al lang geleden zo zorgvuldig mogelijk met een Nakamichi cassettedeck van 6000 gulden overgezet op een DAT-cassette (twee archaïsche opneemsystemen in 1 zin, poe hee...) en daarna ben ik de tracks op cd gaan verzamelen om ooit nog eens de ultieme remaster te kunnen maken. Vier van de tracks waren tot nu toe onbekend.
Ja, de oplettende lezer heeft hem al door: tot nu toe. Want niet zo lang gelden heb ik, na 25 jaar zoeken, vragen en wanhopen, weer een track geïdentificeerd. Nu geeft die 25 jaar al aan hoe obscuur de track is, en naar nu blijkt is hij dan ook nooit op cd uitgebracht. Daarom is het des te verbazingwekkender dat ik hem met Shazam heb kunnen vinden. Er blijkt dus een digitale versie van verkrijgbaar te zijn, maar wel in dat vermaledijde mp3-formaat... Dus heb ik maar meteen een Near Mint exemplaar op vinyl besteld...

Ergens wel geruststellend dat ik waarschijnlijk nooit een volledig digitale (lossless) remaster zal kunnen maken, want empeedrie, daar doe ik niet aan.

Welke track ik dan bedoel? Nou, vooruit dan:

Edward Ka-Spel - Hotel Blanc

Het was tijdens mijn nogal wilde studententijd, rond 1987, dat ik door mijn vriend Ivo werd ingewijd in de geneugten van de hasjiesj. Het staat me nog wonderlijk helder voor de geest. Mooie vette, zwarte Citral uit Afghanistan was het, die we hadden gescoord bij Coffeeshop The Highlander in Tilburg. Ivo nam mijn initiatie echt serieus. Hij legde uit welke lichamelijke en geestelijk effecten ik kon verwachten, liet me niet te veel bier drinken, en hij had een mooie selectie niet al te vage muziek en veel paprikachips klaargezet. Een meer integere introductie kan een mens zich niet wensen, en ik genoot met volle, gulzige teugen. Toen ik voor mijn doen vrij vroeg de luiken moest sluiten (hij hakte er stiekem toch wel in, die dope) legde ik mij op zijn enorme, bruin-ribfluwelen vierzitsbank te ruste. Ivo rommelde nog wat met cassettebandjes, en wenste me welterusten met de licht omineuze mededeling dat hij me een 'fijn muziekje om te dromen' ging geven. Hij startte het cassettedeck en deed het licht uit.

Nou, de terughoudendheid die hij eerder op de avond had getoond bij zijn muziekkeuze was nu ver te zoeken. Ik kreeg een caleidoscopische en zéér psychedelische mixtape voor mijn kiezen waarop met name één stuk muziek me enorm fascineerde en emotioneerde. Half sluimerend liet ik het lange, verhalende nummer over me heenkomen en viel tenslotte in een lichtelijk verwarde maar met briljante dromen ingekleurde slaap.

De volgende ochtend, na de derde kop sterke koffie, ging ik op zoek naar wat er nou op dat bandje had gestaan. Ik vond het doosje bovenop het cassettedeck en zag dat het 'Hedendaagsche Herrie deel 2' heette. Niet alle nummers waren op het kartonnetje ingevuld. "Tsja," sprak Ivo een beetje verontschuldigend, "ik heb het ook weer van iemand gekregen en hem zie ik bijna nooit meer. Maar hij zal zich toch wel niet herinneren wat hij er allemaal op gezet heeft."

De track die me zo had aangegrepen was uiteraard ook niet op de index van het bandje terug te vinden, maar Ivo wist nog wel de naam Edward Ka-Spel aan zijn eigen schimmige geheugen te ontrukken. Album- en tracktitel wist hij echter niet en een zoektocht langs diverse alternatieve platenzaken leverde in dat internetloze tijdperk niks concreets op... Ik liep er op vast, maar besloot me daar een tijd lang niks van aan te trekken.

Ik had uiteraard een kopie van dat nogal afgedraaide bandje gekregen, en Hedendaagsche Herrie deel 2 is ook door mij nog regelmatig gebruikt om vrienden 'deelgenoot' te maken. Nog later ben ik toch weer begonnen met een poging om alle tracks die er op stonden te verzamelen teneinde er een nieuwe, beter klinkende versie van te maken. Ivo en ik zijn daar zelfs een keer voor op bezoek gegaan bij Hans, de originele samensteller, en de voorspelling die mij de ochtend na mijn inwijding al was gedaan kwam uit: hij wist zich inderdaad niet alles meer te herinneren. Maar hij kon me toch een aardig eind op weg helpen en ook die mysterieuze track van Edward Ka-Spel kon hij ophelderen.

Het bleek om het nummer 'Hotel Blanc' te gaan, van het album Eyes, China Doll. Hans vertelde dat Ka-Spel ook de oprichter was van een bandje dat The Legendary Pink Dots heette, en liet ons er wat van horen. Een muzikale liefde die tot op heden voortduurt was geboren. Een paar jaar geleden belde Ivo me op om te vertellen dat Hans plotseling was overleden. Met een soort poëtische gerechtigheid nam hij dus de rest van het geheim van Hedendaagsche Herrie deel 2 mee naar de Grote Coffeeshop in de Hemel. Ik weet van twee tracks dus nog steeds niet wat het is en zal er waarschijnlijk nooit meer achter gaan komen...

Goed, ter zake nu, anekdotes als inleiding van De Nachtkaars zijn leuk om te schrijven (en ik hoop ook leuk om te lezen) maar het gaat om die track. Luister goed, desnoods meerdere keren. Luister naar de beklemmende tekst, naar het bizarre hoorspel dat de poëzie begeleidt, luister naar de tijdloze klanken die mijn muzikale leven veranderden. Luister en huiver...

De Nachtkaars op MakzMedia.nl

green_candle_1
De Nachtkaars als onderdeel van Makz Media is de opvolger van mijn reeds bestaande blog, dat vanaf half maart 2016 op deze plaats wordt aangevuld.

Waarom De Nachtkaars?



Begin 2012 begon ik met enige regelmaat aan het eind van de avond muzikale dagafsluitingen te publiceren op mijn Facebook pagina. Geheel vrijblijvend tipte ik mijn vrienden over mooie muziekstukken waarvan ik de sfeer vond passen bij de avond.

Al snel verzon ik er een naam voor: De Nachtkaars, als een klein maar helder lichtje dat heel de nacht bij je blijft. De frequentie van publiceren was erg onregelmatig, maar de reacties waren steeds erg goed, dus bleven de Nachtkaarsen komen, hoewel soms met tussenpozen van maanden...

De simpele introductie van het nummer dat ik wilde laten horen werd steeds uitgebreider en evolueerden tot een autobiografisch verhaaltje dat de besproken muziek inleidt. Het is tenslotte mijn vak, en ook onbezoldigde schrijfsels hebben hun waarde. Daarom speelde ik al een tijd met de gedachte om de Nachtkaarsen (zo noem ik de berichten) op de een of andere manier te bundelen, want de vluchtigheid van Facebook zorgt ervoor dat de oude verhalen bijna niet meer te vinden zijn. Zonde van de moeite en zonde van de mooie muziek vond ik...

Op zaterdag 5 januari 2013 publiceerde ik een Nachtkaars naar aanleiding van het overlijden van een vriendin van mijn vrouw, en de vele mooie en emotionele reacties daarop gaven de doorslag: de Nachtkaarsen moesten gebundeld worden. In eerste instantie via een gratis Blog, maar zodra de mogelijkheid zich voordeed integreerde ik De Nachtkaars als aparte pagina in eigen website.

Veel plezier met lezen en luisteren...